به گزارش پایگاه اطلاع رسانی بندر آستارا، در حالیکه مسئله شفافیت و دموکراسی دو موضوع مهم و پیوندخورده با هم در نظام‌های سیاسی محسوب می‌شود، اما خوشایند نیست که بگوییم یکی از جاهایی که شفافیت وجود ندارد، هزینه‌کردها در انتخابات مجلس است. هزینه‌های میلیاردی برخی نامزدها از کجا تامین می‌شود؟

واقعیت آن است که چگونگی تأمین هزینه‌های انتخاباتی و منابع مالی داوطلبان و نحوه هزینه‌کرد آن همواره جزو ابهام‌آلودترین سوالاتی بوده که نه تنها هیچگاه پاسخ شفافی به آن داده نشده بلکه اساساً هیچ قانون جامعی هم وجود ندارد که بتواند کاندیداهای مجلس را به شفاف‌سازی یا محدودسازی هزینه‌های تبلیغاتیشان مجاب کند.

از همین روست که وضعیت برخی تبلیغات در انتخابات این سوالات را در افکار عمومی ایجاد کرده که چگونه ممکن است یک کاندیدا هزینه‌های میلیاردی برای انتخابات متقبل شود؟

هزینه‌های میلیاردی برخی نامزدها از کجا تامین می‌شود؟مگر میزان دریافتی یک نماینده مجلس در تمام سالهای نمایندگی‌اش چقدر است که برخی از کاندیداها تا میلیاردها تومان برای کسب کرسی‌های پارلمان هزینه می‌کنند؟

سوال این است این مبالغ آن هم برای نامزدی در یک شهرستان بسیار کوچک از چه محلی تامین شده؟ ضمن اینکه به چه دلیل این مبالغ و به چه منظوری هزینه می‌شود؟

*هزینه‌های میلیاردی برخی نامزدها از کجا تامین می‌شود؟ 

در واقع در چنین روندی که شفافیت مالی در آن وجود نداشته باشد و چنین تخلفاتی در قانون جرم‌انگاری و حتی تخلف انگاری نشده باشد، سلسله‌ای از فسادها که وابسته و متصل به هم است، رخ می‌دهد.

یعنی به صورت بالقوه این ظرفیت وجود دارد که زدوبندهایی در پشت پرده بین کاندیداهای انتخابات با اسپانسرهای میلیاردی صورت می‌گیرد و این امر موجب ورود پول‌های بی‌ضابطه و با منابع نامعلوم به انتخابات بشود.

ورود احتمالی کاندیداها با این سیاق به مجلس به صورت منطقی می‌تواند باعث می‌شود که:

اول: پول جای دموکراسی را بگیرد. درواقع با شفاف نبودن منابع مالی کاندیداها و نبود قوانین مصرح در این زمینه، این استعداد به وجود می‌آید که با پول بتوان بر روی نتیجه انتخابات که یکی از مهم‌ترین ارکان دموکراسی است، تاثیر منفی گذاشت.

این امر منجر به شکل‌گیری رقابت ناسالم اقتصادی شده و در پی آن افراد شایسته‌ای که حاضر نبودند از منابع غیرشفاف استفاده کنند، احتمال اینکه بازنده کارزار انتخابات تقویت می‌شود.

 دوم: وامدار شدن نمایندگان مجلس به افراد و گروه‌ها: نمایندگانی که حمایت مالی افراد و کانون‌های قدرت و ثروت وارد عرصه تصمیم‌گیری کشور می‌شوند، قطعا وامدار این افراد خواهند شد و در پی جبران آن برمی‌آیند.

همچنین حمایت‌کنندگان مالی کاندیداها با پرداخت هزینه‌های انتخاباتی به دنبال گرفتن امتیازات مادی کلان‌تری از نمایندگان هستند، به عبارتی آنها تلاش دارند با حمایت مالی، کاندیداها را در مشت خود داشته باشند تا از آنها به نفع خود بهره‌برداری کنند.

مشخص است حامیانی که برای نامزدها مبالغ میلیاردی هزینه می‌کنند بعدها مطالباتی دارند که ممکن است تهیه و تامین آنها فسادهایی را در برداشته باشد.

سوم: کارآمدی مجلس پایین می‌آید و به کارهای اصلی نمی‌پردازد:

روشن است مجلسی که نمایندگان تشکیل دهنده آن وامدار افرادی در خارج از مجلس هستند، مهره‌هایی هستند که مطالبات اسپانسرهای خود را سرلوحه امور قرار می‌دهند و تمام تصمیم‌گیری‌ها و اقدامات نظارتی و قانونگذاری آنها در جهت تامین منافع حامیان خود خواهد بود لذا قطعا چنین مجلسی نمی‌تواند به موضوعات کلان کشور که یکی از آنها مقابله با فساد و قانون‌گذاری در این جهت باشد.

*بعضی افراد نگاه شان به نمایندگی مجلس،بیزینس است

شفافیت در هزینه‌های انتخاباتی بحثی جدی است که در اغلب دوره‌ها با این معضل مواجه بوده‌ایم و در واقع مشخص نیست که یک کاندیدا چقدر هزینه می‌کند. فرآیند هزینه‌های انتخاباتی آنقدر پیچیده هست که شفاف کردن آن به آسانی نیست.

برای نمونه کاندیداها معمولا بخشی از هزینه‌ها را در اختیار اطرافیان خود قرار می‌دهند تا آنها در مواقع لازم هزینه کنند و عمدتا در این موارد حسابرسی دقیقی نیز وجود ندارد. در واقع مشخص نیست که این پول چگونه دریافت و در چه مواردی هزینه شده و پرداختی‌هایی صورت گرفته است.

مساله دیگری نیز وجود دارد که خرید و فروش آرا در جریان انتخابات است. این معضل معمولا در حوزه‌های انتخابیه کوچک یا تک نماینده که یک نفر با ۲۰ تا ۳۰ هزار رای می‌تواند وارد مجلس شود، بیشتر رخ می‌دهد، چراکه اگر کاندیدا یا اطرافیان او متمول باشند، می‌توانند به راحتی دست به خرید آرا بزنند آن هم بدون اینکه نظارتی بر این اتفاق وجود داشته ‌باشد.

در کنار این دو بحث هزینه‌های نامتعارفی چون برگزاری مهمانی‌ها و ناهار و شام‌هایی است که به راحتی قابل محاسبه در هزینه‌های انتخاباتی نیستند. ضمن اینکه در حوزه‌های انتخابیه کوچک حتی از یک سال پیش از انتخابات به شکل زیرزمینی جلساتی برگزار می‌شود که رصد آنها و بررسی هزینه‌های صرف شده قابل محاسبه نیست.

در واقع می‌توان گفت هزینه‌های انتخاباتی که اتفاقا مشهود و بعضا قابل دسترسی و پیگیری است همان هزینه‌ ستادها، چاپ و پخش پوستر و … است اما در حوزه‌های انتخابیه کوچک هزینه‌های انتخاباتی غیرقانونی به شکل‌های مختلف وجود دارد که نه منابع آن مشخص است و نه نظارتی بر آن صورت می‌گیرد.

در مواردی که یک نماینده دوباره کاندیدا می‌شود، شاهد این هستیم که برخی هزینه‌های سرسام‌آور برای تبلیغات انجام می‌شود که اصلا با حقوق و مزایای رسمی نمایندگی مجلس هیچ گونه همخوانی ندارد.

همین فرآیند باعث می‌شود برخی به نمایندگی مردم در مجلس به شکل یک بیزینس و تجارت نگاه کنند و در همین راستا وقتی به مجلس راه می‌یابند در پی جبران هزینه‌هایی هستند که انجام داده‌اند.

وقتی هم که حقوق ثابت نمایندگی کفاف جبران کردن هزینه‌ها را نمی‌دهد خواه ناخواه به دنبال راه‌حل‌های غیرقانونی می‌روند. بنابراین هزینه‌های سرسام‌آور تالی‌فاسدهای مختلفی دارد که هم فساد اقتصادی و هم فساد سیاسی به دنبال دارد و لازم است که هزینه‌ها به صورت شفاف صورت گیرد.

انتهای پیام/